Tongeren rouwt

Op 19 juni is Robert Christiaens van ons heen gegaan. Hij zou in oktober 93 worden, maar dat heeft hij niet gehaald. Voor het Vermeylenfonds Tongeren een zware klap. Voor echtgenote Marcelle en de familie een vreselijk gemis.

Robert

Hij had het al een tijdje gevoeld: zijn actieve leven, zijn gedrevenheid en drang om alles wat hij omhanden had tot in de perfectie uit te voeren… dat alles vroeg te veel van zijn krachten. Hij verwittigde zelf zijn bestuur dat ze aan zijn opvolging moesten denken.

Een dapper en wijs man, dus. En een kameraad van de natuur. Zijn liefde voor de ornithologie zette zich om in actieve vogelspotting en ruime kennis.

Zo kende iedereen hem: Tongenaar van geboorte tot de dood, volop deel uitmakend van het strijdbare politieke en culturele leven van de stad. “Meneer Robert”:  de minzame apotheker van De Voorzorg.

Maar hij was ook Spa-er in hart en nieren. Geen slapend of papieren lid, maar werkend lid. Want als je iets wil bereiken moet je niet alleen denken, maar ook doen! Tweemaal werd hij verkozen in het stadsbestuur. Tweemaal werd hij schepen van cultuur.

Cultureel Tongeren dankt veel aan hem. In 1995 stichtte hij de Vermeylenfondsafdeling en kreeg hij een bestuur rondom zich dat jarenlang mee aan de kar trok. Het Vermeylenfonds groeide uit tot cultureel organisator van grote concerten. De kathedraal en het cultureel centrum genoten van volle zalen tijdens schitterende concerten, met aandacht voor klassieke muziek, jazz, composities voor harmonieën…  Dankzij de goede contacten met de andere culturele verenigingen, kwamen stevige vormen van samenwerking tot stand.

Tegelijk werden ook stevige banden gesmeed met de socialistische vakbondswerking, de mutualiteit, de organisaties die oproepen tot solidariteit met de zwakken in de samenleving.

Het jaarprogramma vormde telkens een stevig dossier dat bruiste van actie.

Tongeren werd ook op de kaart gezet dankzij samenwerking met historici die de markante Tongenaren wisten te vinden. Elk jaar een huldeviering. Robert bleef bescheiden op de achtergrond, maar hij had de touwtjes van het scenario wel in handen… En zijn ploeg genoot mee van het succes.

Binnen de SP.a putte men ook kracht uit zijn creativiteit. Telkens weer zagen we bekende gezichten opduiken, die graag hun medewerking wilden verlenen aan een panelgesprek, een concert… een solidariteitsgebeuren. De vleugel stond klaar voor Willy Claes… de kansel voor Steve Stevaert… de praatstoel voor vele prominenten uit de culturele, wetenschappelijke of milieubewuste wereld.

Ik ben blij dat ik de periode tussen 2002 en 2011 intens heb mogen meemaken. Afdeling Tongeren, haar activiteiten, maar vooral Robert, Marcelle en dochter Nicole en het enthousiaste team blijven in mijn hoofd, hart en archieven zitten. Het was een dankbare tijd.

Ik hoop dat het nieuwe bestuur een vruchtbare groeiperiode en een fijne rijpheid kan bereiken.

Viona westra, 26/6/20