Marcel Lobbestael

Het Rumbeekse gezin Lobbestael werd tegen wil en dank een tragisch symbool van de vreselijke gebeurtenissen die tussen 1940 en 1945 over gans Europa miljoenen slachtoffers maakten.

Marcel Lobbestael wordt twee jaar na zus Simonne geboren op 9 maart 1924, en maakt het gezin Lobbestael compleet. Samen met moeder Magdalena en vader Camiel betrekken zij het huis in de Louis Leynstraat 8. Marcels leven, en dat van zijn familie, zal tragisch getekend worden door de keiharde realiteit van de Tweede Wereldoorlog.

Als de oorlog start, staat Marcel aan het begin van een leven vol plannen en verwachtingen. Hij heeft zich verloofd met Marie-Louise Vansteenkiste en is klaar om op eigen benen te staan. Met de Duitse verordening van 6 oktober 1942 worden deze toekomstdromen echter abrupt gefnuikt. Alle mannen tussen 18 en 50 kunnen opgeroepen worden om, verplicht, naar Duitsland te gaan werken in dienst van het derde rijk.

Zo komt Marcel in 1943 bij Rautal Werke in Wernigerode terecht, een wapenfabriek waar hij enige maanden verblijft en werkt. Op 15 juli van datzelfde jaar krijgt Marcel de toestemming om even naar huis terug te keren, waarschijnlijk een zogenaamd “omstandigheidsverlof”.

Van die kans maakt hij gebruik om onder te duiken en hij keert niet terug naar Duitsland. Als Simonne vervolgens ernstig ziek wordt, staat Marcels besluit helemaal vast. Hij zal zich over zijn zusje ontfermen en blijft aan haar zijde tot zij op 26 juni 1944 aan haar ziekte bezwijkt.

Na meer dan een jaar onderduiken, wordt Marcel op 7 augustus 1944 door de Gestapo als werkweigeraar opgepakt. In de chaos van de laatste oorlogsjaren wordt hij niet naar Wernigerode teruggestuurd – wat nochtans de procedure is – maar wordt hij op een transport gezet dat hem naar het beruchte ReimaHG brengt. Daar komt Marcel – net als duizenden lotgenoten – in erbarmelijke omstandigheden terecht. De arbeiders worden er behandeld als beesten. Zij moeten dag en nacht zwoegen om een nieuw type gevechtsvliegtuig van de nazi’s zo snel mogelijk klaar te krijgen. Het is een race tegen de klok en de nazi’s zijn meedogenloos. Sanitaire voorzieningen zijn er zo goed als niet, eten ook niet. Genade allerminst. Ziektes tieren er welig. Het is de hel op aarde.

In december 1944 krijgt het thuisfront een laatste keer nieuws van hem uit Duitsland. En dan niets meer. Op 5 maart wordt Marcel doorverwezen naar de ziekenbarak van het kamp. Op 9 maart 1945 overlijdt hij er aan tyfus, …op zijn 21ste verjaardag. Het is een vreselijk lot voor de jongeman, die nog zoveel had om voor te leven. Een lot dat een hele generatie jonge mensen – en hun gezinnen – zwaar heeft getroffen.

Camiel en Magdalena verliezen zo kort na elkaar hun twee kinderen, beide op 21-jarige leeftijd. Zij zullen nog tot hun dood eind jaren ’80/begin jaren ’90 in de Louis Leynstraat blijven wonen.

Het verhaal van het gezin Lobbestael is het verhaal van zoveel gezinnen in België – en bij uitbreiding in gans Europa – tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Vandaar dat we werk hebben gemaakt van een permanent gedenkplaatje, een struikelsteen, in het voetpad voor zijn ouderlijk huis (Louis Leynstraat 8) als eerbetoon aan Marcel Lobbestael. Dit zal aangebracht worden op 19 maart om 09.45u door Gunter Demnig, initiatiefnemer van de Stolpersteine . Deze Duitse kunstenaar ontving de hoogst mogelijke onderscheiding van zijn thuisland, de Bondsrepubliek Duitsland, alsook van de Joodse Gemeenschap aldaar. In Nederland is hij Officier in de Orde van Oranje-Nassau en sinds vorig jaar is hij, in ons land, ook ere-doctor aan de UGent. Er liggen ondertussen 116.000 struikelstenen in 31 landen. Binnenkort dus ook in Rumbeke.” Met dit gedenkteken willen we al deze slachtoffers eren. Zij moesten in de vreselijkste omstandigheden zien te overleven. Voor velen is dat niet gelukt.

Zij mogen niet vergeten worden.